Møllergården
In september 1867 zette Jørgen Jacobsen's zoon, eveneens Jørgen Jacobsen, Møllergården te koop met een advertentie in de Dybbøl Posten.
Het pand bestond destijds uit 2 molens: een rietgedekte Hollandse windmolen met vijf keer, d.w.z. 5 verschillende soorten molenstenen voor vijf verschillende soorten meel, waaronder Franse stenen en bijbehorende zeefinstallatie, een oude maar sterke en ruime watermolen, die echter slechts voldoende water had in het winterhalfjaar, ca. 8 tønder land, recht op weiding van een koe op een gemeenschappelijke weide in Lysabild, gebouwen die omvatten: een goed onderhouden, gemetseld woonhuis van 13 vakken en een schuurgebouw met stal van 19 vakken. De molen lag bovendien dicht bij een laadperron en stoomschipstation, nu Taskland. In de advertentie blijkt ook dat de overname slechts kon plaatsvinden vlak voor de aanvang van de wintermolen of wanneer deze voor de zomer gesloten moest worden, met overnamedata op 1/10 1867 of 1/4 1868.
Dit is de eerste keer dat we een overzicht krijgen van Vibæk Mølleanlæg.
Dit geeft ons tegelijkertijd inzicht dat het niet genoeg was om alleen molenaar te zijn. Er was behoefte aan een molenaarsgezel die hielp met de exploitatie en dicht bij de molen woonde. Evenzo was een huishoudster of, zoals vaker op Vibæk, een echtgenote noodzakelijk om de molenaarboerderij te beheren met alles wat daarbij kwam kijken, zoals de planning van opslagruimtes, boomgaarden, koken en voorbereidingen voor de verschillende seizoenen, waarin de inkomsten van de molen schommelden. Een dienstmeisje of een jong meisje in huis was ook nodig om de molenaresse te assisteren bij het beheer van de boerderij.
De molenaarsknecht deelde het schuurgebouw met de stallen van de dieren. Vanuit zijn kamer kon hij rechtstreeks naar de molen kijken, zodat hij zelfs tijdens het eten kon reageren op veranderende windrichtingen. Het raam van zijn kamer naar de molen is in de reconstructie hersteld. In de stal naast zijn kamer stonden meestal een koe of twee en enkele paarden. Het was geen leven in luxe, het werk was fysiek zwaar met zware zakken meel, het handmatig in de juiste windrichting trekken van de molen en het laden en lossen van het graan en meel van de boeren na het malen in de molen, en het meelstof was schadelijk voor de gezondheid, maar ondanks dat ging het malen op Vibæk door tot 1938.